گاهی دلم می گیرد

از آدم هایی که در پس نگاه سردشان با لبخندی گرم
فریبت می دهند

دلم میگیرد از خورشیدی که گرم نمی کند
و نوری که تاریکی می دهد
ازکلماتی که چون شیرینی افسانه ها فریبت می دهند

از دوستی که برایت

هدیه

دوبال برای پریدن می آورد

و بعد
پرواز را با منفورترین کلمات دنیا معنی می کند
دلم می گیرد از چشم امید داشتنم به این همه هیچ

گاهی حتی
از خودم هم دلم میگیرد

...

چه عیبی دارد!
اصلا چه فرقی دارد
هنوز باد می آید و باران 

وآسمان هم که بارانی ست...!